Υπάρχουν στιγμές που οι τοίχοι ενός σχολείου μοιάζουν να ζωντανεύουν και να αφηγούνται ιστορίες που δεν γράφτηκαν μόνο σε βιβλία, αλλά χαράχτηκαν βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων.
Μια τέτοια ξεχωριστή στιγμή ζήσαμε στο 5ο Γυμνάσιο Καβάλας, όταν υποδεχθήκαμε με ιδιαίτερη συγκίνηση την κυρία Βικτώρια Σαρρή-Παυλίδη, η οποία επέστρεψε στο σχολείο μας ύστερα από πενήντα και πλέον χρόνια.
Το 1974, σε ηλικία μόλις δεκατεσσάρων ετών, η κυρία Σαρρή-Παυλίδη βίωσε τον ξεριζωμό από τη γενέτειρά της, τη Γύψου της επαρχίας Αμμοχώστου, εξαιτίας της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Μαζί με άλλα σαράντα κορίτσια βρήκε καταφύγιο στην Καβάλα, όπου η Μητρόπολη Ελευθερουπόλεως άνοιξε με αγάπη την αγκαλιά της και προσέφερε φιλοξενία και ασφάλεια σε αυτά τα παιδιά που είχαν χάσει ξαφνικά την καθημερινότητά τους.
Από αυτά τα σαράντα κορίτσια, επτά φοίτησαν στο τότε Οικονομικό Γυμνάσιο Καβάλας, το σημερινό 5ο Γυμνάσιο Καβάλας. Ανάμεσά τους και η δεκατετράχρονη τότε Βικτώρια, που βρήκε στους διαδρόμους του σχολείου μας όχι μόνο γνώση, αλλά και παρηγοριά, ανθρωπιά και ελπίδα.
Κατά την επίσκεψή της, η κυρία Σαρρή-Παυλίδη μοιράστηκε μαζί μας πολύτιμες αναμνήσεις από εκείνη τη δύσκολη περίοδο. Με λόγια γεμάτα ευγνωμοσύνη μίλησε για τους κατοίκους της Καβάλας, που στάθηκαν δίπλα στα νεαρά προσφυγόπουλα με ανιδιοτέλεια και στοργή, καθώς και για το σχολείο μας, το οποίο αποτέλεσε για εκείνη ένα ασφαλές λιμάνι μέσα στην τρικυμία της ζωής.
Η παρουσία της υπήρξε για όλους μας ένα συγκινητικό μάθημα ιστορίας, μνήμης και ανθρωπιάς. Μας θύμισε ότι τα σχολεία δεν είναι μόνο χώροι μάθησης, αλλά και τόποι όπου οι άνθρωποι βρίσκουν καταφύγιο, στήριγμα και δύναμη για να συνεχίσουν.
Την ευχαριστούμε θερμά για την τιμή που μας έκανε να επιστρέψει στο σχολείο της καρδιάς της και να μοιραστεί μαζί μας την προσωπική της ιστορία.
Η επίσκεψή της άφησε σε όλους μας ένα πολύτιμο μήνυμα: ότι η μνήμη δεν ξεθωριάζει όταν συνοδεύεται από αγάπη, και ότι η ανθρωπιά είναι η πιο φωτεινή απάντηση σε κάθε δοκιμασία.
